Romanfragment 2

Toeval bestaat niet

In een totaal onverwachte brief had het Centre des Monuments Nationaux hem een functie aangeboden als directeur van het vijftiende eeuwse Forteresse van Salses, aan de voet van de Corbières en hem daarmee een kans gegeven één van zijn oude dromen waar te maken: leven en werken in zijn favoriete Franse regio. Het aanbod volgde op een lang vergeten sollicitatie, jaren geleden verstuurd op een blauwe maandag. Hij wilde toen in een escapistische bui alles en iedereen achter zich laten en elders opnieuw beginnen. De ambiguïteit van het bedrijfsleven en het door geldzucht gedreven profitariaat van velen in zijn directe omgeving hadden hem leeggezogen. Zo erg dat de stekker er eigenlijk voor hem werd uitgetrokken. Crashed and burned, zoals ze zeggen. 
Eenzaamheid was toen zijn beste vriend en op dat moment wilde hij het liefst van al wilde hij zich in een archief verstoppen voor de maatschappij. Met enkel eeuwenoude boeken als compagnon. Alsof hij letterlijk kon wegvluchten in de geschiedenis. Een online formuliertje invullen kon geen kwaad, je kon nooit weten.

Zelf was hij die sollicitatie al lang vergeten, maar het CMN dus niet. Zijn vurige liefdesverklaring voor de Languedoc-Roussilion en  kennis van het rijke verleden van de streek waren blijkbaar voldoende geweest om het Franse chauvinisme in zijn voordeel opzij te zetten. Het hoge managementsgehalte van de job had hem voor het eerst sinds langs een angstaanval bezorgd. Zo groot was zijn aversie voor die wereld. Maar hij had er zich over gezet en was dus nu de sleutelbewaarder van het fort dat hij in 1989, als 13-jarige, voor het eerst had bezocht. Elke avond opnieuw besefte hij, bij zonsondergang boven op de donjon, hoe zeer die toevallige brief van een jaar geleden een geschenk uit de hemel was. Alleen zou het hem al snel dagen dat in dit geval toeval niet bestond. Een nieuwe poppenspeler had een marionet op het oog: hem.

Al jaren speel ik met het idee om zelf een historische roman te schrijven die zich afspeelt in mijn favoriete Franse regio, de Languedoc-Roussillion. Een streek met een enorm boeiende geschiedenis waar ik zelf nooit genoeg van krijg. Vele auteurs zijn me daar al voorgegaan, maar soit, er kan altijd wel een roman. In afwachting dat de muze mij een geniaal plot doet bedenken, schrijf ik momenteel romanfragmentjes uit die – meestal tijdens slapeloze nachten – in mij opkomen. Ik schrijf wat ik in gedachten beleef. Niet dat ik autobiografisch schrijf, maar ik schrijf wel vanuit het perspectief van mijn hoofdpersonage. Ik zit als het ware op zijn schouder. Mijn schrijfproces is momenteel als een game waarin ik level na level doorloop, nog niet wetend waar ik uitkom. Alles kan nog veranderen. Voorlopig vertrek ik vanuit het 15de eeuwse Forteresse de Salses, maar dat kan evengoed morgen in één van de kastelen van de katharen veranderen.
De fragmenten zijn genummerd, maar zijn niet chronologisch.

Blog 8 van de 28. Opnieuw een nachtelijk geschreven romanfragmentje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.