Verbeteren met André

Vroeger kon ik studeren met de radio aan. Het maakte niet uit welk soort muziek er gespeeld werd, ik las en studeerde er door. Dat lukt me dus vandaag niet meer. De enige soort muziek waarmee ik nog kan studeren en werken voor school is klassieke muziek. Een genre dat ik de voorbije twee jaar steeds meer ben beginnen appreciëren (ouder worden zeker..). En zo ontdekte ik het gemak van iTunes op mijn Mac. Een hele mediatheek vol albums just one click away… Er zitten nu meer klassieke albums in mijn digitale muziekbibliotheek dan er ooit in mijn CD-koffers gezeten hebben. Die koffers uit mijn DJ-jaren steken overigens vol sixties, seventies, eighties en ook een pak nineties geboenk en staan nu ergens stof te verzamelen in mijn kelder.

Soit, klassieke muziek dus. Hoewel ik een streepje Bach, Beethoven en Mozart kan verteren, blijf ik voorlopig toch in het genre van de populaire klassieke muziek van het Weense type. Met mijn Weense naamgenoot op kop: Johann Strauss. Naar zijn Weense walsen kan ik dus blijven luisteren. Lang leven de repeat-functie. Ooit kregen we in ons zesde jaar secundair dansles. Die gingen door in de turnzaal van de meisjesschool aan de overkant van de straat. Een zeldzame samenwerking tussen de jongens- en de meisjesschool. Daar leerden we de Weense wals en dat is de enige dans die mij afging. Een simpele één-twee-drie. En al zeg ik het zelf, ik kon het best wel. Heerlijk zweven over die turnzaalvloer. Op het einde van die lessenreeks opperden we met enkelen het idee om er een echte finale van te maken met een heus galabal. En zo gezegd, zo gedaan. Dat galabal bestaat vandaag nog steeds. Al zal het inmiddels al 2 jaar niet doorgaan wegens corona.

Ik zou het graag terug oppikken dat walsen, maar je moet daar met twee voor zijn. En een danspartner heb ik tot dusver nog niet gevonden. Ik weet zelfs niet eens of het me nog zo goed afgaat als 26 jaar geleden. Elk jaar op Nieuwjaarsdag staat bij mij steevast het Weense Nieuwjaarsconcert op. Dan kriebelt het voornemen om nog eens dansles te volgen en begin ik elke keer te dromen om ooit eens te kunnen walsen in zo’n prachtige spiegelzaal als die van het paleis van Wenen of dat van Versailles. Al is die van ons koninklijk paleis ook al de moeite. Eén keer was het bijna zover. Ten tijde van Sterren op de Dansvloer, in 2016, hebben vrienden van mij geprobeerd een dans(les)date te regelen met Dina Tersago voor mijn 35ste verjaardag die dat jaar samenviel met het jaarlijkse bal met live orkest. Dina was helaas bezet die dag.

De spiegelzaak van Versailles

Totnutoe blijft het dus bij studeren en werken met walsen in de oren. Alle proefwerken en toetsen worden verbeterd en mijn examens voorbereid op het volledige oeuvre van Strauss en co, gespeeld door het Johan Strauss Orchestra van André Rieu. De manier waarop hij die walsen (en ook andere lichte klassieke muziek) met souplesse en ook humor tot leven brengt is zalig. Daar word ik instant happy van. Ik heb Rieu één keer live gezien in het Sportpaleis en ik hoop ooit mijn ouders nog te kunnen trakteren op een eerste -rij-ticket voor zijn Vrijthof-concerten in Maastricht.

Maar goed, ook dat is dus nog afwachten. Voorlopig hou ik het op verbeteren en studeren met André.

Dit is blog 4 van de 28. Eigenlijk die van gisteren. Die van vandaag staat nog op papier. In de komende dagen ga ik stukjes van mijn eigen historische roman in deze reeks loslaten. Maar die schrijf ik dus nog met vulpen. Lekker nostalgisch. Nr. 5 komt er dus aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.