En dan sta je plots met je cardioloog op de court…

Sinds mijn 40ste laat ik me checken bij een cardioloog. Alles begon met steken, pijn en een enorme druk op mijn borstkas. Na de zoveelste – wat ik dacht – verwittiging liet ik mijn huisdokter een check-up voorschrijven bij een cardioloog. Zo leerde ik Marco kennen. Mijn hart mankeert niets. Die vermeende verwittigingen waren dus mijn pancreas die elke maand wel een keer of 2 zijn duivels ontbond en me zo langzaam aan verder leegzoog. Nu dat probleem van de baan is, ben ik wel jaarlijks op controle blijven gaan. En zo trok ik ook eind september naar mijn cardioloog.

De check-up was weer positief. Alles tip top. Maar ik zat wel een half uur binnen in zijn bureau. We geraakten aan de praat over wat er het voorbije anderhalf jaar allemaal gebeurd was. Mijn pancreasontsteking in Frankrijk, de nasleep en uiteindelijk de burn-out, mijn overstap naar het onderwijs, onze blijkbaar gedeelde passie voor geschiedenis, mijn burn-out coaching, …
Had hij geen volgende patiënt gehad, we waren uren doorgegaan. Er was een echte klik tussen ons. Hij had ook net een moeilijke periode achter de rug. Pas vader geworden, een toch zware job. We hadden het vooral over hoe we beiden opnieuw energie kregen door het lesgeven of – in zijn geval – studenten opleiden. Hoe we beiden introverten zijn die in een extroverte job terecht gekomen waren.

En toen kwam sport en ontspanning aan bod. Hij vertelde me dat hij gestart was met tennislessen en dat hij zich afvroeg hoe hij verder zou kunnen tennissen nadat die lessen afgelopen waren. Ik vertelde hem dat ik ook ooit nog getennist had (ergens in mijn Roularta-periode). En ik wilde hem direct ook meegeven dat ik wel met hem wilde tennissen, maar ik deed het niet. Eerst nadenken of ik dat zelf wel echt wilde en het niet deed om hem te pleasen, zei een stemmetje in mijn hoofd.

’s Avonds stuurde ik hem toch een mailtje want ik had er wel zin in om te gaan sporten samen met iemand totaal nieuw. Ik kende Marco tot dan enkel als mijn cardioloog. Tot mijn grote verbazing kreeg ik ’s anderdaags al een mailtje met een volmondig ‘ja’. En sindsdien is woensdagavond tennisavond. We spelen omdat we het plezant vinden om doen. Mijn conditie vaart er wel bij. Ik ben bekaf als ik thuis kom, maar ’s morgens zijn mijn batterijen wonderwel goed opgeladen. En als ik eens niet veel zin heb, dan komt het willen pleasen wel van pas om me uit mijn zetel te krijgen richting tennisclub.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.