Als een acrobaat evenwicht zoeken

Het is al november begot…

Twee maanden geleden zat ik nog bij mijn huisarts om advies te vragen. Kon ik terug beginnen werken of zou ik nog wat langer herstelvakantie nemen? Er lag een klein uurrooster klaar voor mij als ik het wilde. Een dag wikken en wegen. Want mijn studies aan de KUL waren er ook nog. Ik heb de stap gezet en ben opnieuw gestart bij het begin van dit schooljaar en intussen is ook het academiejaar begonnen.

Vandaag ontdekte ik dat ik intussen al 1 jaar leerkracht ben. Deze week was het een jaar geleden dat ik geschiedenis begon te geven. De tijd vliegt en het lijkt eerlijk gezegd al veel langer geleden dan die 12 maanden. Mijn oude leven lijkt gewoon veel langer geleden. Het voelt echt aan als verleden tijd.

Maar dat wil niet zeggen dat ik opnieuw de oude ben. Helemaal niet zelfs. Daar wordt ik elke dag door mijn lichaam aan herinnerd. Een drukke les geven en concentratie levert gegarandeerd ’s avonds barstende hoofdpijn op en dan plof ik doodmoe in de zetel. Na 4 uur lesgeven gespreid over de hele dag.

Ook het les volgen in Leuven is geen evidentie. Woensdag is Leuven-dag. Ik zie het als een rustmoment tussen het lesgeven, maar het vraagt wel concentratie tijdens de colleges. Ook al is de leerstof in de verkorte bachelor voor mij heel veel déjà-vu (lang leve Jef Janssens en de KUB !), toch heb ik moeite om mij concentratie te behouden. Ook hier eindigt de dag meer dan eens met hoofdpijn op de trein naar huis. De Exedryn (het enige middeltje dat mijn hoofdpijn te lijf kan gaan) is nooit ver weg dan.

Wat wel anders is dan voorheen is dat ik nu veel bewuster om ga met wat ik voel. Als mijn lichaam reageert via hoofdpijn, spierpijn, vermoeidheid of wat dan ook, dan aanvaard ik dat neem ik gas terug in plaats het te negeren. “Als het niet gaat, dan gaat het niet. Punt. Daar is niks mis mee. Je moet 2 jaar voorzien om te herstellen”, zei mijn huisdokter. En ik leg me daar nu bij neer. Omdat als het niet gaat ik nu ook weet waarom dat zo is: mijn energie-evenwicht is verstoord.

Dat energie-evenwicht bestaat uit mijn fysieke energie (conditie, uithoudingsvermogen), mentale energie (concentratie en denkvermogen), emotionele energie (weerbaarheid) en sociale energie (je sociale omgang).
Die vier bronnen probeer ik sinds mijn burn-out coaching van 7 weken in evenwicht te houden door me wekelijks te verplichten na te denken over de voorbije week en dan in te schatten waar ik sta (zoals mijn coach dat met mij deed tijdens de sessies).

Tijdens die coachings leerde ik pas echt de signalen van mijn lichaam lezen en interpreteren. Zowel de negatieve als de positieve. Zo voelde ik me wekelijks fysiek vooruitgaan door te wandelen, te zwemmen en ook door de tennis.

Emotioneel ga ik er ook op vooruit binnen mijn vertrouwde omgeving van thuis en de school. Ik lijk terug meer te kunnen incasseren als ik zie hoe ik het uit hou bij mijn ‘moeilijke’ klas. Ik sla ook minder snel in paniek bij slecht nieuws. Dat was enkele maanden geleden best wel anders.

Mentaal voel ik eigenlijk de minste progressie. Lang lezen, schrijven enz…. is er nog altijd niet bij. Met een nakende blokperiode en een nog steeds groeiende stapel cursussen iets waar ik me toch wel zorgen om maak. Maar zie zorgen neutraliseer ik door de idee dat er niemand achter mij aan zit. Ik moet die bachelor niet per sé in één jaar halen. Twee is ook goed. Ik probeer nu voldoende witte ruimte in mijn agenda te laten. Zo geef ik mezelf voldoende speling om te werken of te studeren op de momenten dat het wel gaat.

Mijn sociale energie is ook nog niet op punt. Ik word zenuwachtig van te grote drukte. Toezicht houden op een overvolle speelplaats op maandagmiddag is dan geen lachertje. Ook al heb ik totaal geen behoefte om weg te gaan ’s avonds of tijdens het weekend, toch krijg ik al weer wat meer goesting om met mensen van vroeger af te spreken. Maar dan één iemand per keer. Meer gaat niet. Ik word horendol als ik in een druk restaurant vol geroezemoes moet luisteren en praten met 2 mensen tegelijk. En als ik bij gelegenheid dan toch in een groter gezelschap zit, zoals 2 weken geleden tijdens een mosseldinertje in Philippine (Zeeland), dan sla ik dicht en word ik een stuk meubilair :-).

Ook al kan ik geen drukte aan, toch is complete stilte en eenzaamheid ook moeilijk. Ik kan niet meer alleen thuis zitten. Heb dat ook nooit gedaan. Ik was vroeger altijd weg naar vergaderingen en als ik thuis was, dan was ik aan het werk. Geen tijd om alleen te zijn. Nu kan ik het niet meer. Vandaar dat ik nog altijd bij mijn ouders kampeer. De idee om elke avond weer alleen thuis te komen in een leeg huis maakt me zenuwachtig. Dat verdomde vrijgezellenleven toch…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.