Zo single als maar zijn kan.

Tijdens het startgesprek met mijn burn-out coach kwam ook mijn privé-leven aan bod. Het veldje ‘burgerlijke stand’ zeg maar. “Zo single als maar zijn kan”, antwoordde ik. Ik heb één keer een relatie gehad van 8 maanden. Nu 11 jaar geleden. Daarvoor en daarna ben ik single gebleven. En toen stelde mijn coach de vraag die ik me al 20 jaar onbewust stel: “Hoe komt dat?” Ik: “Ik zou het begot niet weten”.

En ik weet het eerlijk gezegd ook niet. Ooit zei een studiegenote me dat mijn druk verenigingsleven een vorm van compensatie was. Om de leegte van het gebrek aan een partner in te vullen. Schrik om alleen te zijn, om nergens bij te horen. Maar nu begin ik toch te denken dat ze ergens gelijk had.

De façade die ik door mijn druk verenigingsleven had opgeworpen was er eentje van “Johan? Die heeft geen tijd voor een lief”. Ook op de (weinige) familiefeesten en bijeenkomsten ging het zo. Daar stelden ze me op de duur niet eens meer de vraag. Ze gaven zelf al dat antwoord. Ik was er dan wel van af, van die vraag. Maar ik was meteen ook wel van de ‘markt’ :-).

Op de duur legde ik me daar bij neer. Het leven als single was nog slecht niet. Ik kon/kan mijn goesting doen, altijd en overal. Maar ik kwam wel altijd thuis in een leeg huis. Zat ’s morgens alleen aan de ontbijttafel (als ik al ontbeet) en at ’s (meestal) avonds alleen. Tenzij ik op restaurant ging. De verenigingen waren weg, maar ook mijn sociaal leven. En eigenlijk ben ik zo terug in een overmatig werkritme beland.

Ik vraag me af hoe mijn leven zou gelopen zijn mocht ik in op 9 december 1992, op mijn zestiende, niet in het verenigingsleven gerold zijn. Was ik dan wel uitgegaan zoals mijn klasgenoten in plaats van naar vergaderingen te gaan of te werken op fuiven en bals? Was ik dan wel op kot gegaan? Was ik wel direct in het onderwijs gestapt…

Waar ik wel vrij zeker van ben is dat ik mij wellicht nooit zo ver sociaal geëngageerd had mocht ik wel van straat geraakt zijn. Ik zou dan een gezin gehad hebben om voor te leven.

Ik heb nooit echt last van gehad van mijn vrijgezellenleven. Of beter, ik heb mezelf amper de tijd gegund om er last van te hebben en er iets aan te doen. Want wat doe je er dan tegen? Meestal dook ik op zo een moment terug in één of ander project of ik verzon er wel eentje. Maar vandaag zijn er geen projecten meer om in te verdwijnen, behalve dan het project ‘ik’. Nu heb ik er bij momenten wel last van. Als ik dan mijn zus en haar gezin zie, mijn naaste vrienden met hun gezin of parner, dan kan ik me niet van de idee ontdoen dat het overslaan van dat hoofdstuk de voorbij jaren een dikke stommiteit lijkt. Soms voelt het aan alsof ik 25 jaar van mijn leven ‘verspild’ heb aan verenigingen en werk.

Maar anderzijds vraag ik me ook af of ik er wel klaar voor zou geweest zijn. Zolang je zelf niet goed in je vel zit, zal je dat ook niet zijn in een relatie, heeft er iemand ooit tegen me gezegd of ik heb het ergens gelezen. Zal dan maar eerst project ‘ik’ afwerken. Daar heb ik momenteel al werk genoeg mee. En daarna zie ik wel wat of wie er op mijn pad komt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.