Work in progress

Vorige donderdag ben ik gestart met een coaching voor burn-outers bij mijn vroegere business coach. Vlak voor het vertrek naar Frankrijk had ik hem laten weten dat ik mijn roeping gevonden had in het onderwijs en dat ik – in de mate van het mogelijke – zou beginnen met de masterstudie geschiedenis in Leuven, eventueel gecombineerd met een halftijdse lesopdracht. Hij mailde me toen dat hij zich intussen gespecialiseerd had in burn-out coaching en dat hij me kon helpen om me klaar te stomen tegen september/oktober indien ik dat zou willen.

Ik heb nog getwijfeld om er mee te starten. Ik heb sinds mijn negatieve zakelijke ervaringen een 6de zintuig ontwikkeld voor alles en iedereen die aanbiedt om te helpen. Ook al ken ik mijn coach al jaren, ik haal iedereen, ook hem, (misschien verkeerdelijk) door diezelfde zeef. Anderzijds had ik mijn vragen bij die termijn van 7 weken waarna ik terug klaar zou kunnen zijn om er tegenaan te gaan. 7 weken? Ik ben pas 6 weken echt in time-out. En mijn huisdokter spreekt van op z’n minst een jaar (in het slechtste geval 2 jaar) vooral ik min of meer weer de oude zal zijn. Ook al voel ik enige verbetering, alles in mijn lijf zegt me dat dit véél te snel is. Ik zeg hem dat ook tijdens het voorafgaand telefoontje. Dat ik niet nog eens in dezelfde val wil trappen als vorige zomer door te snel te herpakken.

Waarom ben ik er dan toch op ingegaan?

  1. Het is bij mijn vertrouwde coach die me in het verleden al met succes heeft kunnen helpen. Als hij me zegt dat deze coaching me gaat helpen, geloof ik hem wel. Zijn persoonlijke aanpak heeft me nog nooit ontgoocheld.
  2. Ik wil het gevoel hebben dat ik ook actief iets doe aan mijn herstel. Ook doe ik dat nu al door te rusten en door mijn pogingen tot meer bewegen. Het gewoon zitten kijken hoe het gras groeit is niets voor mij als het te lang duurt.
  3. Ik wil graag midden september min of meer weten/voelen in welke mate ik klaar ben om die studies aan te vatten. Alleen al om te beslissen of ik het in 2 of 3 jaar ga spreiden.
  4. Hij coacht me gratis. Het ene gratis traject dat hij binnen zijn organisatie kan aanbieden heeft hij voor mij gereserveerd. Er wordt dus niks verkocht. In financieel onzekere tijden (mijn uitkering is nog altijd niet in orde) telt het geld (jammer genoeg) ook mee.

Tijdens het eerste gesprek maak ik direct duidelijk dat ik absoluut geen dingen wil forceren. Dat ik bang ben om terug te snel te herpakken. Dat die 7 weken haaks staan op wat mijn huisdokter me zegt. Dat terug beginnen werken zeer twijfelachtig is momenteel. Dat ik zelf wil voelen dat ik klaar ben om verdere stappen te nemen en dat niet wil doen omdat iemand anders zegt dat ik het kan en er klaar voor ben. Dat ik dat gezegd krijg -wat IK wil – is al een serieuze ommekeer. Het is nog niet zo lang geleden anders geweest.

Hij stelt me direct gerust. De coaching werkt dan wel richting reïntegratie, maar het gaat hem vooral over de weg er naartoe dan over dat ene doel te behalen. We werken aan mijn come-back op mijn ritme, mijn voorwaarden en zijn technieken. Het enige dat vast staat is dat ik terug ga studeren. In welke mate? Dat zullen we onderweg wel uitdokteren.

Work in progress dus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.