Over een hyperkinetische chinees, echte vriendschap en zure beertjes

Gisteren sprak ik voor het eerst sinds mijn crash af met een ex-collega uit mijn vorig leven. Bij ons favoriete Chinees restaurant. Chinees à volonté. Dat was ons bijna maandelijks ritueel tot mijn pauzeknop ingeduwd werd. Die ex-collega is vandaag vooral – en in de eerste plaats – een echte vriend. Zo eentje waarvan je er maar weinig hebt.

Hij heeft lang moeten wachten totdat ik weer buiten kwam (of durfde). De drukte van onze vaste wok-stek is lang niets voor mij geweest. De hyperkinetische Chinese zaakvoerster Melissa is ook niet op haar mond gevallen. Je hebt bij momenten alle kwinkslagen in voorraad nodig om haar spelenderwijs diplomatisch op haar plaats te zetten. En mijn voorraad kwinkslagen was nu net uitgeput (net als de rest van mijn voorraden). Mijn maat heeft toch 6 maanden geduld moeten hebben. Maar dat had hij, en hij begreep dat ik dat isolement nodig had.

Aan dat begrip en geduld herken ik nu die vriendschap. Aan de smsjes of mailtjes waarin hij naar mijn herstel informeerde en steeds ook wel de uitnodiging openliet om eens af te spreken. Zo’n niet-dwingende, vrijblijvende helpende hand doet deugd. Zijn spontane, onverwachte hulp om één van de laatste losse draadjes uit mijn vorig leven op te lossen is ook zo een deugd doener. Op het moment dat je eigenlijk je vertrouwen in mensen verloren hebt ontdekken dat je wel degelijk nog echte vrienden hebt, is een opkikker van jewelste.

Nadat mijn ouders op reis vertrokken waren ging ik in op zijn standing invitation om af te spreken wanneer ik wilde. Omdat ik er wel zin in had en ook omdat ik schrik had van 14 dagen alleen te zijn. We spraken af voor een lunch omdat het dan veel kalmer is in het restaurant. Dat was het ook. Hooguit 4 tafeltjes in die gigantische zaak. De zaakvoerster begroette ons met: “Hé, deze meneer hebben we al een tijdje niet meer gezien”. Die meneer was ik dus en het was inderdaad al van in december geleden dat ik er nog geweest was. Ik verwachtte me vervolgens aan een lading vragen over het hoe en waarom, maar niets daarvan. Wel: “U bent vermagerd”.

Het leukste aan heel die lunch, naast het eten uiteraard, was dat we het – in tegenstelling tot vroeger – totaal niet over business gehad hebben. Zo spontaan, zonder iets af te spreken. Ook daar herken je je echte vrienden aan. Andere hadden me allang beginnen uitvragen en zo nog eens het mes in de wonden gedraaid. Mijn maat niet. Het gesprek ging over gewone alledaagse dingen. Het ging van het overlijden van zijn vader, over literatuur, over het schrijven, over mijn leerkracht-zijn, het tanende taalvermogen van de jeugd, een mop van 3 minuten tot zelfs … zure beertjes van Joris.

Het fortune cookie bij de koffie vatte alles mooi samen: “Het geluk komt uiteindelijk ook naar u toe”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.