Mijn eerste laatste schooldag als leerkracht

Ken je dat gevoel van je laatste vakantiedag? Je moet de koffers pakken vol nieuwe en goede herinneringen, afscheid nemen van allemaal nieuwe mensen die je leerde kennen, … en eigenlijk heb je daar helemaal geen zin in. Je wil blijven, niet naar huis gaan.

Wel, dat gevoel had ik gisteren, op de laatste schooldag van mijn eerste schooljaar als leerkracht.

Het was dan ook een heuse (bijna)-vakantiesfeer in de school. Iedereen was happy omdat het bijna gedaan was. De laatste rapporten werden geprint, de attesten geschreven, kastjes leeggemaakt, … en dan de laatste startbel: 8u30. De eerste leerlingen komen samen met hun ouders de speelplaats opgewandeld om hun rapport op te halen. De verloren voorwerpen staan uitgestald aan de schoolpoort, de leerlingenraad stelt een standje op om dranken en versnaperingen te verkopen ten voordele van meer groen op school en ’s middags een traktatie van de jarige leerkrachten van juli en augustus: ijsjes !

Het scherm op de leraarszaal kondigt de komst van radiozender MNM aan. Collega Jelke heeft wat last van de zenuwen want ze moet een interview geven. Eens ze er zijn: selfies à volonté voor op de sociale media van de zender. Allemaal lachende gezichten natuurlijk. Gadgets worden uitgedeeld. Ik denk terug aan mijn tijd in de spotlights van de media. Ik heb er veel gegeven, interviews voor radio, tv, … en ik geef het toe: ik genoot daar met volle teugen van. Maar het hoeft niet meer voor mij. Ik geniet van mijn plaats aan de zijlijn, in de schaduw. No more spotlights for me!

Lesgeven was eigenlijk een deeltje van de time-out die mijn huisdokter al 6 maand predikte. Al van toen ik na mijn galoperatie en pancreatitis uit het ziekenhuis werd ontslagen. Maar ik wilde het toen nog niet horen dat ik in een soort van burn-out zat. Dat mijn lichaam had afgezien van 3 jaar pancreasontstekingen met die van 14 juli 2018 als grand finale. Ik wilde niet horen dat ik fysiek helemaal op was. Ik stak me weg achter het excuus dat ik zelfstandige was en dat ik geen keus had en wel verder moest werken. En mijn omgeving bevestigde dit ook. Fout! Dikke fout! Van mijn omgeving en vooral mezelf. Je hebt altijd een keuze. Dat weet ik nu. Als het te laat is.

Mijn collega Lucia vatte het goed samen toen ze me gisteren aansprak in de leraarskamer: ‘Voor jou is het lesgeven precies echt een ontspanning’. En ze had gelijk. Die 8 maanden lesgeven waren voor mij een vakantie in de schaduw. Van zodra ik de schoolpoort binnenwandelde liet ik die zware rugzak van mijn oude leven buitenstaan. Elke week die 8 uurtjes les geven, de geschiedenis induiken en aan niets anders denken dan over de manier waarop je het politiek-economisch systeem en de cultuur van de Grieken en de Romeinen gaat uitleggen. Zalig! Een verademing! Ik wil terug!

Ik behoed me er voor om niet in de valkuil van de idealisering te duiken. Het was een super ervaring, het lesgeven. Natuurlijk is er stress in het onderwijs, loopt ook daar niet alles van een leien dakje, kunnen er spanningen zijn enz… Ik weet dat ik nu de neiging heb om van het ‘leerkracht zijn’ mijn enige strohalm te maken. Maar dat zijn zorgen voor later. Laat me nu nog maar even op mijn wolk zitten.

Dat is goed voor mijn hoofd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.