En toen werd ik een zij-instromer

Na een loopbaan van 20 jaar in het bedrijfsleven maakte ik dit schooljaar de overstap naar het onderwijs. Een ziekenhuisverblijf vorige zomer deed me nadenken over mijn toekomst. Ik realiseerde me dat ik de voorbije 2 decennia vooral gedaan had wat anderen aan mij vroegen of verwachtten. Niet omdat ik dat per sé zelf wilde. In de voorbije 6 jaar maakte ik van mijn hobby mijn beroep als consultant voor non-profits. Ik werkte namelijk al van mijn 16de voor verschillende vzw’s. Maar ook in mijn periode als ondernemer bleef er van binnen iets wringen. Ik kon er alleen mijn vinger niet opleggen.

Tijdens mijn herstelperiode ging ik 20 jaar terug in de tijd. Waarom was ik Germaanse gaan studeren? Voor de literatuur en de geschiedenis. Letteren. En met wat was ik professioneel in hoofdzaak bezig: excel-tabellen, cijfers, marges, concurrentie enz… of anders gezegd, zaken die mijn ding totaal niet waren, maar die ik door samenloop van omstandigheden op mijn bord gekregen had. Ik besliste voor mezelf dat ik opnieuw wilde ik bezig zijn met inhoud in plaats van met marges en winstbejag. Ik wilde opnieuw de literatuur en geschiedenis induiken. En dan is het onderwijs het ideale biotoop. Alleen, ik had nog nooit lesgegeven in het secundair onderwijs. Was lesgeven wel iets voor mij? Zou ik de leerlingen wel te baas kunnen? Zou ik niet verzwolgen worden in het administratieve werk en het keurslijf van jaarplannen enz…. Allemaal vragen die me 20 jaar geleden weghielden van het onderwijs.

Tijdens de herfstvakantie zag ik op het internet een vacature verschijnen voor een leerkracht geschiedenis in de 1ste graad. In mijn vroegere school dan nog. Ik stuurde op zondagavond op goed geluk een mailtje naar de directie. Als Germanist geschiedenis geven, zal wel niet lukken, dacht ik. Maar het was het proberen waard. En of dat het het waard was! Ik mocht die maandag al op gesprek gaan. Het gesprek ging niet of ik al dan niet geschiedenis mocht geven, maar over welk uurrooster ik zou nemen. Ik koos uiteindelijk voor de opdracht van 6u geschiedenis in de 1ste graad. De week nadien stond ik zowaar al voor de klas. En het voelde aan alsof ik er al jaren stond.

Stress in het onderwijs? Welke stress? Waar stress?

Ik wist toen nog niet dat ik afstevende op de burn-out waar ik nu in zit. Of ik zat er misschien al in, maar wilde het niet toegeven. Van binnen verklaarde ik mezelf aan de ene kant knettergek: ik functioneerde al voor geen meter meer en dan ga ik nog wat lesgeven. Een beroep waar de leerkrachten met bosjes in burn-outs vielen. Aan de andere kant zei een stemmetje mij dat ik het moest proberen of ik zou het nooit weten. Ik deed zelf bijna geen uitvoerende consultancy meer. Mijn planning kon het aan. Dus wat hield me tegen om de sprong te wagen? Mijn lievelingsvak in mijn eigen vroegere school. Een betere grond om te proberen was er niet. Dus ik waagde mijn kans. Hoe het ook afliep, het zou altijd een verrijking zijn. En dat werd het: een verrijking. En wat voor één.

Ik voelde me na een week als een vis in het water. Op geen enkel moment heb ik negatieve stress ervaren. Meer nog, nadat ik er eind januari doorheen zat door alle problemen en stress in het ondernemersleven, was de school zowaar een toevluchtsoord geworden. Een plaats waar men mij even niet kon vinden. Een oord van rust. Nu, als je mijn klassen zou kennen, zou je nu wellicht in lachen uitbarsten. Want rustig waren de leerlingen allesbehalve. Maar het kon mij niet schelen. Ik kreeg energie van die gasten. Mijn batterijen laadden op van het kunnen vertellen van de geschiedenis, door het omvormen van een klas hyperactieve leerlingen tot een geboeid publiek. “Ze hangen werkelijk aan je lippen eens de les op gang komt”, kreeg ik te horen van een waarnemende leerkracht die een les kwam volgen.
En toen besefte ik het: ik kan lesgeven. Ik kan echt iets!

Ik kan verdorie echt iets!

Jarenlang dacht ik dat ik geen echte talenten had want ik kende geen echte stiel of vak en artistiek ben ik ook al niet. Ja, ik kan lezen, schrijven. En ik kan het goed uitleggen. Pas tijdens het lesgeven begon ik al deze skills als mijn ware talent te zien en te ervaren. En ik kreeg er de appreciatie voor van mijn leerlingen. Mijn gevoel werd bevestigd door 2 goede evaluaties door collega’s. Ik voelde ook die innerlijke weerstand niet meer. Ik voelde me zowaar meer thuis voor de klas en in de leraarskamer dan dat ik me ooit tevoren heb gevoeld in mijn vroegere jobs.

Eindelijk ongestraft idealist zijn

Ik ben een idealist pur sang. Het helpen van en dingen doen voor anderen zonder daar steevast iets voor mezelf voor terug te vragen zit in mijn natuur. Ik kan het niet laten en ik denk zelfden aan mezelf. In het bedrijfsleven vol concurrentie speelde me dit enorm parten en moest ik daar voortdurend tegen vechten. Als leerkracht vond ik een omgeving waarin ik mijn idealisme als een echte troef kan uitspelen, zonder voortdurend argwaan te moeten hebben dat men van mij profiteert. (Ook al besef ik dat ik ook als leerkracht zal moeten leren op tijd nee zeggen). Ik kan eindelijk zijn wie ik al jaren ben, zonder het zelf te beseffen ben: een leerkracht. Het heeft dan wel 20 jaar geduurd, maar ik heb (denk ik) eindelijk de job van mijn leven gevonden. En dat ik tot dat inzicht kon komen in mijn oude school maakte de cirkel pas echt rond. Ik ben germanist, maar start in oktober (wellicht) een verkorte bachelor geschiedenis en de educatieve master. Ik twijfel nog of ik weer niet te snel ga en me vastklamp aan een energie-opstoot en het succes. Want dat was ik ook: verslaafd aan werk en succes.

Wat ook, ik ga deze zomervakantie in als een doodvermoeide, maar gelukkige zij-instromer.

Eén reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.